ماه پشت ابر نمیمونه !!

samian-12 — Sat, 21 Jun 2008 14:13:58 GMT

وطنم با شب‌بوهای قشنگش
قد کشیده است
خشت‌های دیوار
با نغمه‌های سرگردان
آشتی کرده‌اند
دیگر پیاده‌روها
از رهگذران «نام شب» نمی‌خواهند
«دل بهار آیسکریم»
رمز مشترک همه‌ی خوبی‌هاست.
صنوبرهای خیابان
سر تکان می‌دهند
گنجشک‌ها اتن می‌کنند
گرد مولانای چرخان
و جاری است
روح باران در شهر.
در چشمانم
زن‌هایی می‌رقصند
که هر شب
در شلال گیسوشان
تن به آب می‌زنم.
و من
در کوچه‌ی بالایی
به زنی دل سپرده‌ام
که مشتش هر لحظه باز می‌شود
و در زنگ صدایش
«جهان»
با آهنگ «نان»
می‌رقصد.
صبح‌ها
دلم را به او قرض می‌دهم
و شب‌ها
دستم را
شاید روزی چشمانش
مهربان‌تر شود
با خورشید.

samian-12 — Fri, 30 May 2008 17:51:15 GMT

از دست هایم بالا می روم

عکسی را که صورتت در آن جا گذاشته ای

بر می دارم

چشم هایم را از ته می تکانم

چیزی بروز نمی دهند

به شب گفته ام کمی دیرتر بخوابد

ستاره ها

سمت روشنشان را ترک کرده اند

دو دستم

با ده شاهد به پایان اعداد گواهی می دهند

پیراهنت دوباره

در جدال باد به درازا کشید

به ترس می گویم از این دست های من بترس

به خواب می گویم کمی در چشم هایم بخواب

برو قصه های تا هنوز را بروب

مثل قرن ها می دوم و هر روز عقب تر می مانم

می افتم از سوت پنجره ای پایین

کنار رودخانه ای که به خانه نمی رود

همین که تو را بخوانم به خانه ام

از پشت این صدا دیوار می آید

یعنی آن جا که نشسته ای

کنار من نیست

مثل طوفانی آرام از کنارت می گذرم

گریه را روی چشم هایم می کشم

با طرحی از یک کشتی شکسته

از دهان تو افتاده ام

به ساحلی که ادامه اش را به آب داد

مثل همیشه

در گریه های یونس شناورم.

samian-12 — Fri, 09 May 2008 17:23:18 GMT

خوب دوستان من امروز ۱

ساله شدم تبریک با خود بودن

را تقدیم شما میکنم

ز دارها

هر چه بگویم درد است

و از صلیب هاهم

که صدایی بر نمی آید

مسیح روی صلیب

ترحم تلخ هیچ حواری را

هورا نمی کشد

و این جنازه ی بر دار

هزار سال دیگر هم

باید در انتظار یک گور خالی باشد

وقتی که محمود این حکومت را

حتا با پسر

قسمت نمی کند

قرمطی چه کند

گوری خالی نیست

و صلیب از تحمل عیسی عاصی

تمام آب‌خزر تلخ

تمام روح جها‌ن آه

تمام ابرها اشك

و پشت زمین

پر از بوته‌های جوجه تیغی خودرو

سرودها همه سمی

ترانه‌ها همه تاریك

و چشم‌ها همه گرگ

چشمه‌ها لجن و خشك

چه روزگار سیاهی.

تاریخ مصرف رنگ‌ها كه تمام بشود

دست خدا

آن چنان‌رو می‌شود

كه گیاهان

پتوی خاك‌ به بر می‌كشند

و باران

خجالت خورشید را آبی نمی‌شود

رنگین‌كمان ذله

كه بی‌رنگ مانده است

آماج نیوه‌های مادران سیه‌پوش می‌شود

samian-12 — Thu, 17 Apr 2008 17:04:56 GMT

شيفت اول :

پدر از لای تصنيف‌های آذری در می‌آيد

« تاريخ » را از من می‌پرسد

« تصميم کبرا » را ديکته می‌کند به برادرم

لالايی برای خواهرم

خواب رفته روی گهواره‌ی پاهای خواب رفته

و خوراکی

زير ظهر می‌گيرد

برای ما

و مادر که از حاشيه‌ی شهر

گرد گچ و اوراق امتحان می‌آورد !

شيفت دوم :

مادر

تاشدگی‌های روز را می‌آويزد

هموارم مثل پيراهن اتو شده

پشت نيم کت‌ها

کلمات را کش می‌روم برای سطرهای خالی

و سوالی از جهان

چرا بوی اُزون برون تازه حلال شده

از ديوار همسايه می‌آيد بالا

از ديوار ما می‌آيد پايين

پدرم که ادبيات فرانسوی خوانده است

برای چند نان فرانسوی

جامعه شناسی تدريس می‌کند

و مواجه است با جامعه‌ای که جا نمی‌شود

بر تخته‌های سياه

شيفت سوم :

رگ‌های خانه پر از مادر است

چشم‌های خانه پر از خواهر

با برادرم و عصرهای فوتبال

خاک را از خواب کوچه بر می‌داريم

برمی‌داريم بادبادکی

که رابطه‌اي است ميان ايوان و ابر

شب شروع می‌شود

با پدر که ابياتی شده از « حيدر بابا »

و شام به اندازه‌ای که فردا هم

زير ظهر

قرار بگيرد !

من مردی خالی از سکنه

تو زنی دل نشين

نگريستی پاييز شد

گريستی درخت ها سبک شدند

و رنگ ها دويده در باد

ما به يافتن عقيده می رويم !

samian-12 — Sun, 23 Mar 2008 17:10:00 GMT

این عشق را
كه تقریبا" یك وجب است
با فیزیك و قاشق می‌خورم
با سر به جاده
كه دیوانه‌تر است
تا می‌شوم
مچاله‌ام را در كتابی خواهی دید
پر از پیاده روهای رنج
وكلاغ‌هایی كه سیاه‌ترند
اصلا" از اول می‌گویم
پیاده شدم در ابتدایی
-كه- سیب جانش به دماغش رسیده بود
و سیب كه شدم
درختی در كار نبود
بعد كه انار خوردم
تازه فهمیدم كه اشتباهی پیاده‌ام كرده‌اند
حالا كه به آخر این پیاده رو رسیده‌ام
تو می‌آیی و زنم می‌شوی
ریاضی می‌شوی
من با آن همه شعر و انار عدد می‌روم
راضی می‌شوی؟

و بازوی نحیفم
كه حماسه‌ی رستم را
استفراق كرده است
در انتهای انگشتانم
خیابان و فلسفه
دور می‌زند نرمی كره‌ی زمین
در كمر فاحشه‌ای
می‌بینم مردهای برهنه‌ی ویترین
كه می‌دزدند شعرت را
و ادامه‌ی این راه كه خاتمه‌ی ماست
من من می‌شوم و تو
با انگشتانت مربا می‌خوری
هیچ اتفاقی نمی‌افتاد
سیب
اگر سیب نبود
فقط سیب نبود
حالا كه نیتون واقعیت دارد

سیبی كه بر سرم خورد
با بازوی نحیفم دور نرمی جاذبه می‌شوی
تا تمام می‌شوم

samian-12 — Fri, 29 Feb 2008 12:00:58 GMT

مادرم ولم یولد نه!دوباره یک پسر برای جنگی که می‌آید
باید ُ
باید ! به قدی که ساختی برای تابوتی كه در راه است
و سپید می‌شوم درست مثل مادری که .
موهایش را برای تشیع تازه شانه می‌زند
یکسره می‌دوم که یکی به دو کرده باشم !
نه لیلا دوباره شروع نکن ! دختر باید زیر پایش را نگاه كند
وقتی ز/مین هم مین دارد
چرخیدنش با هركه باشد گوشم صدای انفجار دارد
با اینكه در تیرهای نیامده غیبت دارم
و پلاک پلاکم را گل گرفت ! تو ندیدی
کاش پرچم فقط همین رنگ را داشته باشد
تا زخم‌های 8 ساله سر باز كند

در هوایی كه دلم گرفته می‌چرخانمش
برای تو كه نصف تنت را به ارمغان آوردند
دیروز استخوان آوردند ...برای زخم‌های مادرم !
و چه فرق می‌کند
کدام صفت تفضیلی را به تو نسبت دهند
(که تو را اول همین هفته به زهرا نسبت دادند .)
می‌دانی كه تو كودكی‌هایت را در من بزرگ می‌كنی
حرف‌هایم را كه همین مترو در راه می‌كشد
به یک جو فروختم !تا نارس‌تر بکاریم
حالا قد دهانم کمی بلندتر ...راحت‌تر حرف می‌زنم
(حرف‌هایم را بزن زمین
رفت هوا / هوا //هوا ...
تفنگ دسته‌ی چاقو را هم شاید برید
نكند پوتین‌ها پشت پا زده‌تر كار دست پایت بدهد ...
این روزها به هر دری می‌زنم ....دیوار نمی‌شنود !
شاید این آتش از گور تو بلند شد لیلا !
باید مردانه‌تر ..."مرد نیستم مگر؟؟؟!!!"
جنگ را برعکس بخوان ...خون بهتر است یا ثروت ؟؟؟!!!
و من کفاره می‌دهم
سکوت‌هایی را که روزه به روزه برده‌ام
که دیوار دیوار دیوانه‌ام کند
برای فاصله‌های قد یک نفس !
نفسم بند می‌آید
که سربندم به سری که درد نمی‌کند دستمال می‌شود
رمز شب را فراموش کرده‌ام
حکم تیر بده ...استخوان كارد به هم نزدیكند

و من از جنگ حرف می‌زنم
از فشنگ‌های بَرنده‌تر از قانونی که من تو را باختم
یادم باشد همین جا پرواز را به خاطر بسپار
قفل قفس‌ها شكسته‌اند
من از تفنگ تو هم بلند‌تر شدم ! تو ندیدی‌ام ؟

samian-12 — Fri, 25 Jan 2008 09:14:50 GMT

آدم وقتی آدم است که دست در گردن سیب دور حوا بچرخد

حوا وقتی حوا است که دست در گردن سیب دور آدم بچرخد

زمین پر از سیب

پر از دندان ِمعطر است

گفت : تو شاعری ، بعد از مرگم شعری ....

خندیدم

خیره به زندگی

خواهر ، چه كسی با زندگی از مرگ عبور خواهد كرد ؟

عبور از مرگ

عبور از زندگی

دشوار

كه رنج بی شمار كلمه كولی قلب تو

نه ،

خواهر ، امروز تو از هر دختری به زندگی جوانتری

تپیدن قلبی كوچك و پیر ...

نه ،

قلب تو در پیرمرگی عبور نكرد

عبور از مرگ رسیدن به زندگی و جاودانگی ، نمی‌دانم

آیا همه می‌میرند ؟

دیگر چه بگویم خواهر ،

رسیده‌ام

آنجا

كه از نیستی بیشتر هست

كه عبور از مرگ

تولد بسیار

samian-12 — Tue, 25 Dec 2007 06:39:46 GMT

بهار بود
مردی دیدم که میگفت :
کسی که به یک لبخند اردیبهشتی دل ببند
تمام تابستان را از شدت گریه می خندد
وپاییز را می نویسد
تا مرز قلم فرسودگی
فصل جدید که میرسد
برای او سیاه و سفیدی است!
که درآن
قاتل خنده های اردیبهشتی زاده میشود
با یک بهار در مشت
و یک نفرت شاعرانه...

حالا بعد از آن اردیبهشت کذایی

فکر میکنم خیلی میدانم
که نمی دانم
فکر میکنم مالکم
که ندارم
ندارم و نمیدانم که.....

samian-12 — Tue, 18 Dec 2007 10:17:13 GMT

در سیاهی شهرها به شتاب گام بر می دارم
شهرهایی از آن دیگران
چه مردمانی که آرزو هایی پنهان به خانه می برند
و خانه هایی که پشت کرده اند به هم خیابان ها
چه پاهایی که سبک گام برداشته اند و
سنگین برگشته اند
تا چه بنویسم بر خواب یا بیداری
در چشم های که زندگی اش را همه جا حاشا می کند
ستاره ی مرموزی که به آن چشم می دوزم تا گم نشوم
چقدر صدف های خالی
چقدر دریا به آسمان مانده است
این روزها کمی گرفته ام

از عطر تو وهراس گنجشک ها که در صدایم نیست
چه بگویم وقتی به شعر بر می گردم و تو را با من نمی بینند
جزیره ای که کشتی طوفان زده ی مرا از آن گریزی نیست
خاکی ام که از باران نمی گریزم
آهویی شعله ورم اگر تو نباشی
ماهی ای بیرون افتاده از آبم و
تو ـ ماه من ـ
پولک
پولک
از اندامم لیز می خوری می افتی پایین∙

سر سطری که شب هست و
ماه هست و
جهان
جهان کولی واژه هاست
هردم به رنگی می نشیند
در عشق من اما چیزی از گرمای جهان است
رها و شلنگ انداز
پا بر زمین می کوبد
می چرخد
می رقصد مثل گردبادهای جنوب
در چشمانت که دریاست حلقه می زنم
وبه تو بر می گردم
چون ماهیانی که هنگام تخم ریزی به ساحل بر می گردند
پرسه بر اندام تو می زنم
چونان که قاره ای است
بر تو چنان سفر می کنم که بر جهان
راهی در کوهستان
جنگلی از ستون های افسون شده
بارویی از رنگ
و سرزمینی از نمک
چهره ات دریاچه ای نرم
که تصویر شکسته ی مرا تکرار می کند
نامت را چگونه جاری سازم که زیباتر شود این شعر
آن سان که ماه در آسمان زیبا می نشیند و
آفتاب بر نوک کوه ها
کجا بوده ام؟ کیستم؟ نامم چیست؟
بگذار تا نامم را عریان کنم
نام من می خرامد و
در پای تو بر زمین می نشیند
عشقی که با بهار نام تو آغاز می شود خزانی ندارد

samian-12 — Mon, 26 Nov 2007 11:26:18 GMT

چقدر غریبه پشت پرده غریبی می کنی
غریب نواز شده ام ، یک عمر
یک عقربه
بی تاب
با باک
این نور
که از کنار این همه پروانه سبز
در کنار این همه دوپا
سیاه
آرامشش را دراز می‌کشد

چه طعم عجیبی می‌دهد این دود
این خاکستر نشسته در منم
چه جان می‌دهد این چایی رنگ خون
این خون رنگ رژ
که تو روی لب‌هایت کشیده بودی‌ام
خیس ، نقش لب‌هایت
که روی صفحه‌ی اول سالنامه‌ام کشیده‌ای
مثل ماهی عید هی می‌پرد ، مژگانم

این عقربه که هی قرمز می دود
و زمان همیشه ایستاده می‌گذرد
مثل تو
مثل من
که ایستاده روی نوک انگشتان پاهایم
به ذهن ورپریده‌ی
کوچه کوچ می‌کنم
به جسم گلوله خورده‌ی آن
به چاله‌های گلوله بازیمان
به تو که توی کوچه نبودی آن روز
توی باغ هم

این سایه
انعکاس آرامش
گلوله بازی جسم کیست
کاش نمی‌رسیدم
که رسیده ترینمان
یک روز می‌گندد
می‌گندد چیزی درونمان
باید برای تخلیه‌ی خود
به مخفی گاه بروم
باید برای ادامه‌ی هر خوب و بدمان
روی حفره‌ها زیر و رو
به بالای خودکارهایمان
این یک خودکاری اجباریست

چقدر ستاره توی آسمان می‌درخشد
چقدر ماه سرخ
من سیاه
چه مست شب این صندلی شده‌ام
چه چمنی توی دهن بزی خوش است

هی هیچ کس چرا مرا نمی‌بینی
من عاشقانه احمق تو ام
و با یک دسته گل بزرگ
که همیشه به آب می‌دهم
به سمت تو می‌وزم
هی هیچ کس چرا هی همه کسم می‌شوی

مثل مار می‌خواهم به دور تو بپیچم
که این حس لامسه‌ی خودم را لمس کنم
این حس لامصب زنده بودنم را
بروی تو بکشم